Langsung ke konten utama

Rupa-Rupa Manungsa


 
Rupa-Rupa Manungsa
(Cerkak karipta dening Eki Putranto Wibowo)

Preinan isuk iku aku lagi mbukak warung, terus resik-resik. Gang sediluk, ono Mbah-mbah areptuku, clingak-clinguk clingak-clinguk, banjur tak takoni.
            “Pados punopo mbah?”
            “Le......!!! Tuku udut le.......!!!”
            “Sesse nopo nggeh Mbah?” Takonku.
            “Biasa....... Layar Mas loro le......!!” Jawabe.
            Aku terus njupukke rokok Layar Mas loro, terus tak wehke Simbah mau. Banjur tak wehke aku terus diwenehi duwit rongewu anyar gris sisan,terus duwit iku tak lebokke slorokan warung. Tak ingat-ingeti Mbah iku ra ndang gage ngaleh, aku terus diingeti, malah dadi inget-ingetan.
“Lo........ ! Susuke endi re le.....?!?”
“Artane Panjenengan jangkep re Mbah.....”
“Pas... Pas.... arep korupsi kowe le....., masaem aku iso piye mbok bliduki?!” Omonge karo ngempo-ngempo.
“Saestu Mbah..... niki lo artane Panjenengan rongewu anyar gris sisan”. Karo tak dudohke duwite.
Duwit iku terus dicekeli Mbah iku, terus didelak-deloki, diwolak-waliki.
“Iki ki duwit rongpuluhewu le......!!! Wong aku bar diweki bojoku maeng le.....!” Ngeyel.
“Bojone Njenengan ngendika artane pinten Mbah?”
“Gak ngerti..... alah pokoke aku susuki!!” Mekso-mekso.
Aku terus mlebu omah karo nyelok Pakne Yeyen.
“Dhe.... je’e kae atasi Dhe! Ono wong stres anyaran menowo, perkoro duwit kok col dek mau ra bar-bar”.
            Pakne Yeyen terus nemoni Mbah iku. Pas ditemoni Pakne Yeyen, Mbah iku koyok grogi.
            “Enten nopo Mbah..?” Takone Pakne Yeyen.
            “Niki lo aku tuku kok ra disusuki”.
            “La artane Njenengan pinten Mbah?”
            “Rongpuluhewu jere Bojoku!!!”
            “Rongpuluhewu kuwi nole pinten nggeh Mbah? Nek artane Njenengan niki nole namung telu utawa mok rongewu thok thil!!!”
            “O....... ngono toh le? He...he.... lagi ngerti aku le, nek nol telu kuwi rongewu toh le.... he..he..he...” Mbah iku terus ngaleh karo pringas-pringis, mikir jumlahe nol paleng.
            Bar do debat akhire sing menang Pakne Yeyen.
            “Wo... alah.... alah..... Mbah.....Mbah singo kowe Mbah!” Batinku.
            Maklum dino iku pancen lagi anyar-anyare duwit rongewu. Jarang wong do ngerti utawa nduwe.
            Bar kejadian iku aku nerusno resik-resik warung, noto-noto barang, lan liya-liyane.
Banjur wis rampung resik-resik warung, noto-noto barang, aku terus leren sedelo, njungok ning sak-sakan trigu karo nyelehno sirah ning mejo, terus merem sedelo. Gang pirang menit ono wong nyelok.
            “Mas..... Mas..... tumbas Mas.....!!”
            Aku langsung glegah tangi. Roh-roh ono cewek wuayu.... seksi pisan, kathokke sak pupu, kaosse methet, kulite putih. Batinku,
“Woalah.... yo... yo... merem sedelo kok wes diweki tontonan kanggo cuci mata uhuy......!!! Hmmh..... hmmh..... moto maune riyip-riyip ngantuk langsung dadi padhang ples tambah rangsangan sisan.... he...he...he....!”
Aku tangi terus cewek mau tak takoni,
“Pados nopo nggeh Mbak?”
“Nganu Mas.....!”
“Nganu nopo nggeh Mbak?”
“Nganu Mas tumbas roti!” Jawabe.
“O..... roti, monggo Mbak milih piyambak!
“Ogak roti ngeneki Mas! Sing adahe pink iku lo!”
“Entene werna abang niku Mbak! Nopo roti liyane niki?!”
“Niku lo Mas..... sotek... sotek.... !”
“E.... e.... alah Mbak-mbak, omong ngono col ndek mau rak ora kesuwen!”
“La pancene aku pengen suwe-suwe kok Mas!”
“La kenopo toh Mbak kok pengen suwe-suwe?”
“Aku pengen suwe-suwe karo sampeyan kok Mas.... he... he....!”
Awakku rasane malah dadi adem panas. Bar omong-omongan iku mau, cewek iku terus tak doli. Bar tak doli, aku emboh-emboh noto roti, tak lirak-liriki, cewek kuwi yo malah ngliriki aku, malah dadi lirik-lirikan.
“Nopo mboten wangsul Mbak?” Takonku.
“Mas guanteng deh....!!!”
“Wes suwe Mbak....! Batinku.
Awakku tambah soyo adem panas, ndredeg, getih rasane mengisor mendhuwur, mengisor mendhuwur. Akhire cewek mau ngaleh, bar ngaleh awakku rasane lemes.
“Alhamdulillah ya ALLAH akhire cewek iku wes ngaleh, ra ngaleh iso-iso aku malah semaput he..he...he...!” Batinku.
Wektune wes Sore, aku terus menjobo arep nyapu latar. Lagi nyandak sapu, roh-roh ning ngarepku ono cewek maneh. Cewek iku terus mandengi aku, aku yo mandengi dheweke, malah dadi pandeng-pandengan. Awakku mulai adem panas maneh, awak dadi nggedher kabeh, aku ra wani nyedaki terus aku mlebu omah arep njupuk ikrak nggo ngeruk larahan ning latar. Bar iku aku metu maneh dadakman cewekke wis ngilang.
Wektune wis Surup, warunge terus tak tutupi. Wayah Wengi aku terus istirahat lan mapan turu.
Esukke aku tangi maneh karo mbukak warung. Urong bar ngetok-ngetokno barang-barang, wis ono cewek-cewek meneh, tapi iki ijeh cilik, paling cah sak SMPnan. Tapi iki ora do sekolah tapi do dadi penyanyi.
“Mas tumbas Mas....!!”
“Tumbas nopo Dhik?”
“Nganu... emmhh... tumbas aqua botol tanggung sekawan Mas!”
Terus tak doli terus tak takoni,
“Sampeyan cah ngendi Dhik?”
“Aku cah Pati Mas, arep manggung ning Mboto iki lo..!” Jelassane.
“O.... ngono toh Mbak...!!??”
Bar tak doli cewek iku ngaleh. Gang sediluk ono wong rambute dowo, langsing sisan. Bareng mlengak we.. e..e.. malah wong lanang bosse cah penyanyi mau arep tuku rokok. Bar tak doli aku terus resik-resik warung maneh.
Wayah Bedhug-bedhug, roh-roh ono “Glonthangan” botol, aku terus nggoleki sumbere glonthangan mau. E...e.... ladalah dadakman ono “wong bento”. Aku mblayu terus nyelok Pakne Yeyen.
Banjur Pakne Yeyen metu, wong bento iku diseneni, terus ngaleh nggowo watu, botol lan barang- barang sing ra nggenah liyane koyok “wong bento”, tapi botole di jaluk Pakne Yeyen mergo iku dagangan.
Wayah rodok Sore iku ono maneh wong tuku, wonge meteng tuwek tapi ijek cilik sak cah SMPnan menowo. Terus tak doli, bar tak doli wong iku mulih tanpa bojone, paling iki akibate nglakoni maksiat. Janjane mesakke, ikulah menungsa, ono sing kelakuane becik yo mesti ono sing kelakuane ala. Ono sing gantheng utawa ayu yo mesti ono sing elek rupane. Kabeh menungsa kuwi rupa-rupa, ora ono sing sampurna.
Menungsa kuwi “Menus-menus Kakeyan Dosa”.


Komentar

Postingan populer dari blog ini

Pramoedya Ananta Toer

      Puisi Pramoedya Ananta Toer PUISI UNTUK AYAH Tidak, Bapak, aku tak akan kembali ke kampung. Aku mau pergi yang jauh (Gadis Pantai. hal. 269) Sebenarnya, aku ingin kembali, Ayah Pulang ke teduh matamu Berenang di kolam yang kau beri nama rindu Aku, ingin kembali Pulang menghitung buah mangga yang ranum di halaman Memetik tomat di belakang rumah nenek. Tapi jalanan yang jauh, cita-cita yang panjang tak mengizinkanku, Mereka selalu mengetuk daun pintu saat aku tertidur Menggaruk-garuk bantal saat aku bermimpi Aku ingin kembali ke rumah, Ayah Tapi nasib memanggilku Seekor kuda sembrani datang, menculikku dari alam mimpi Membawaku terbang melintasi waktu dan dimensi kata-kata Aku menyebut pulang, tapi ia selalu menolaknya Aku menyebut rumah, tapi ia bilang tak pernah ada rumah Aku sebut kampung halaman, ia bilang kampung halaman tak pernah ada Maka aku menungganginya Maka aku menungganginya Menyusuri hutan-hutan jati Melihat rumput-rum...

SAMINISME

                 

Media Menulis Teks Negosiasi